Geen eenvoudige opgave

Het  zou geen eenvoudige opgave zijn, om iets over deze man te weten te komen, want om veiligheidsredenen blijft alles verborgen. Daar kan ik wel begrip voor opbrengen. Er leven kinderen en kleinkinderen die niet lastig gevallen willen worden. Maar ik deed een poging. Bij een bezoek aan het Centrum van Oorlogsdocumentatie was niets te vinden. Netjes, keurig, maar helaas is het bij bepaalde groepen wel bekend wie er een rol gespeeld heeft in die vijf vreselijke jaren en wie niet. Dat is het vervelende. Hoe kennen de blije Duitsers en de droevige Engelsen hem? En waarom reageerden de laatsten zo heftig?  Ik weet het niet, waar is hij geweest toen hij als tiener in Duitsland werkte en later daar met tevredenheid over vertelde? Dat was voor de oorlog. Hij sprak goed Duits, met enig dialect, maar dat hoorde zo. Duitsland had mensen nodig, was hij alleen gegaan of met de onafscheidelijke Paul? Vermoedelijk. Ik wist niet waar ik moest beginnen. Misschien zouden de Oranjes er meer van weten, maar hoe kreeg ik die te spreken? Ik zag ze alleen in roddelbladen in de supermarkt en ook zij hadden hun geheimhoudings-verplichting. Maar van een ding was ik vrij zeker, mijn vader had waarschijnlijk een onderhandelingsrol gespeeld. Nee, daar was niets benijdenswaardig aan, het was nooit goed. Nooit, nooit, nooit. Het enige wat goed geweest zou zijn, was geen oorlog en dat bereikte hij ook niet.