Afstandelijk

De verhouding met mijn vader is te omschrijven als afstandelijk. De man had andere keuzes in zijn leven,dan zijn gezin. Feitelijk was hij erg eerlijk toen hij ooit toegaf, dat het beter was geweest als hij nooit getrouwd was. Hoewel er momenten waren, waarin hij het tegenovergestelde liet zien. En hij gestes  maakte, waar ik mijn hele leven plezier van zou hebben en steun. Dat was als hij zich onder kunstenaars, met name musici,  bevond. Hij leek zichzelf op  te kunnen delen in verschillende persoonlijkheden. Maar een ideale vader was hij niet, eigenlijk geen vader, meer een vorm van aanwezigheid. "Jullie hebben niet zo veel aan mij gehad", zei hij eens lachend: "maar ik weet dat kinderen je alles later vergeven". En hij grinnikte erbij. Wij zwegen boos. Ja, veel keus hadden we niet, dat zou hij wel duidelijk laten weten. We wisten waar we aan toe waren met hem. Over macht hoefden we niets meer te weten, wat hem betreft. Over onmacht ook niet.


Hij wijdde zijn leven aan politici. Dat heeft tenslotte het beeld bepaald wat ik heb van deze mannen, een kinderachtige club huilebalken en zelfs nu kost het me moeite om er niet zo over te denken. Hij had aanvankelijk musicus willen worden en in elk opzicht veranderde zijn houding als hij met hen in kontakt kwam. Het resultaat is in ieder geval dat ik musici dan ook een stuk meer waardeer. Al is hun levenswijze minstens even bont en wild als dat van politici. Dat duurde voort totdat ik een aantal Duitsers leerde kennen. Zij kenden mijn vader en hoe, ze hadden zelfs hun kinderen naar hem vernoemd. Opnieuw werd ik geconfronteerd met mensen waar hij blijkbaar van hield en dat durfde te laten merken. De Duitsers konden tevreden zijn, zij waren minder angstaanjagend dan een paar jonge kinderen, indertijd. Althans in de ogen van de Nederlands politici.

Het werd de ervaring met deze Duitse mensen die mij tenslotte een milder oordeel over mijn vader gaf. Hier zaten mensen die gelukkig waren. Ze lachten en straalden. Hun reacties waren aanstekelijk. Er was iemand geweest met wie ze goed konden opschieten en die ze konden waarderen. Waar ze graag mee omgingen en die ze blijkbaar begrepen had. Zulke ervaringen waren er wel meer, zelfs in de oorlog. Al wil men daar liever niet aan. Ik weet dat er vriendschappen zijn ontstaan, tussen Nederlanders en Duitsers, juist door het gezamelijk beleven van die oorlog. Dat mocht nooit gezegd worden, maar het bestond. Mijn vermoeden is dan ook, dat de Duitsers, die hij kende  alles met muziek te maken hebben gehad, want daar kon mijn vader zijn gevoelens in kwijt.