Oorlogspanning speelde een grote rol in het gezin. Iedereen had er last van, mijn vader het meest, die leefde zo ongeveer in zichzelf gekeerd. Mijn moeder had het enigszins. Eenmaal volwassen had ik er ook last van, al had ik geen idee wat het was. Mijn besluit was snel genomen, er was er maar een die het te vertellen had en dat was ikzelf. Het koste moeite om een geschikte therapeut te vinden. Groepstherapie was niks voor mij, ik zag er de zin niet van. Ik kwam om iets op te lossen, niet om er nog meer problemen bij te krijgen. Na een paar jaar verdween de spanning, het voelde alsof er een elektrische lading verdween. Wat er voor terug kwam was een flinke depressie, maar dat gaf al aan dat er het nodige was veranderd. Hierna zou ik nooit meer last hebben van deze emotionele bindingen. Het leven werd luchtig en plezierig.
Wat mijn vader betreft, ik werd altijd wanhopig van zijn gedrag en liet hem tenslotte links liggen. Hij leek me vaak niet eens te zien. Als kind vond ik dat heel raar. Belachelijk zelfs.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten