Weinig meer.

Van alle herinneringen die ik ooit meegekregen heb aan  mijn vader,  bestaan de meesten in de gedachten van mensen die van hem hielden.  Niemand mocht hem nog zien of bedenken dat hij er geweest is. Hij die zoveel sporen naliet en zoveel moeite deed om alle sporen uit te wissen, creeerde in mijn omgeving een vacuum en een dagelijkse overlast van mensen die hem steeds weer oproepen. Slechts in de  herinneringen en in de reacties van die mensen, bij wie hij die  eens veroorzaakt heeft, bestaat hij verder. Die herinneringen worden levend gehouden en zijn dagelijks merkbaar, terwijl de man zelf het leven verliet zonder spijt. Het was hem te zwaar geweest, al had hij het plichtmatig volgehouden. Plichtsgevoel had hij teveel en ook het  leven zelf bestond daaruit.

Soms vind ik een foto in de krant die me opeens weer verbijsterd, een foto van voor de oorlog uit zijn militaire diensttijd. Staande naast, bijna voor een koninklijke hoogheid. Niet voor niets zo geposeerd, maar hij kijkt bescheiden bijna verlegen naar de grond. Alsof hij daar toen al naar verlangde. Alles liever dan dit. Maar hij maakt een ontspannen indruk, dat heb ik zelden gezien. Een gelukkig mens, die niet wist wat hem te wachten stond.  Dat wist niemand op dat moment. Slechts een foto herinner ik mij van hem dat hij zo gelukkig leek. Op zijn trouwdag. Eindelijk iemand die dit vreselijk leven met hem wilde delen. Ja,dat was een geluk voor hem.