Rust in het land

Na zijn huwelijk werd hem gevraagd om de rol van Hannie Schafts vader over te nemen. Althans als adviseur van de  regering.  Hij was toen in militaire dienst en werkte daar als huzaar. Deze functie bestaat niet meer, maar het heeft hem de tijd van zijn leven bezorgd. Hij hield van paarden en hield van alles wat daar mee te maken had. Nog zie ik de foto voor me, waarop hij met een paard aan de hand voor de stallen staat. De bekende stramme houding, toch is het paard  aan zijn hand de belangrijkste.  Misschien had hij daar beter kunnen blijven,  maar de mobilisatie was voorbij en iedereen  die geen beroepsmilitair was,  zocht een burgerfunctie. Het verbaasde of liever gezegd verbijsterde mij hoeveel verschil er was met de tijd dat hij militair was en de tijd daarna. De vredesonder-handelingen duurden wel even, want er viel nogal wat te regelen. Het was opvallend hoeveel rustiger de regering zich gedroeg, tijdens de mobilisatie. Er was toen contact en dat contact verdween of zette zich voort op een zeer bizarre manier, tussen alle onderhandelende partijen. Waardoor hopeloze conflicten ontstonden. Met de beslissing mijn beide broers de rol van mijn vader nog eens over te laten doen, bij het ministerie van Justitie daalde de rust weer neer. Opnieuw was ik verbaasd, wat een verschil  dat werd met een aantal jaren geleden! Geen vreemde snuiters meer, die me lastig vielen, geen intimidaties, geen vragen over het veranderen van de wereld, het brengen van de constitutionele monarchie in Engeland, het redden van iemands huwelijk enzovoort, enzovoort.  Er werd wel een zware wissel op ons getrokken, voor dit opgelost was.


Hoewel het een schijnbaar slechte tijd was, had mijn vader een gelukkige periode in zijn leven.  Hij woonde op de Veluwe in de bossen, ging 's morgens op de fiets naar zijn werk en in de avond weer terug. Naar zijn kleine gezin, waar inmiddels twee kinderen bij gekomen waren. Dit leven op het platteland was een ideaal van hem en het werk met paarden vond hij heerlijk. Overal in het land werden zomerhuisjes en landhuisjes bezet als woning. Ook het huis waar hij toen woonde werd als een luxe tweede huis beschouwd. Het enige wat aan de oorlog herinnerde waren de uitgestrekte heidevelden, daar had ooit bos gestaan, dat tijdens de oorlog  helemaal gekapt was. Nederland werd in een ogenblik weer opgebouwd. Ik kan me geen enkele puinhoop herinneren. Alles zag er altijd netjes uit, de huizen, de straten, bomen, pleinen.  Het moet wel in een gigantisch tempo weer opgebouwd zijn.  Ik kende alleen liefelijke landweggetjes, keurige akkers en goed onderhouden boerderijen. Traktoren en maaimachines, Combiners en een enkele auto, die zeer eenzaam over de stille wegen reed. Alsof er nooit iets gebeurt was in de wereld. Uilen in de bomen, en hagedissen in de heide,  alles maakte een welvarende indruk. Op mijn dertigste reisde ik eens door Munster op weg naar een luxe vakantiebestemming, daar lagen nog de  puinhopen van de oorlog. We keken er somber naar. Pas op dat moment drong het tot mij door wat er eigenlijk met Duitsland was gebeurt. En met Nederlands