Bizarre reactie

Het lied was misschien erg lief, maar tegelijkertijd bizar. Kort daarvoor had een vriend van mij verteld aan mijn ouders dat ik in therapie ging bij een psychiater. Dat durfde ik zelf niet te vertellen. Achteraf vraag ik me af waarom ik dat eigenlijk nodig vond, maar ik was indertijd nog niet het huis uit. Mijn ouders mededelen  dat ik iets dergelijks deed, hoorde daarbij. De vriend vertelde later, dat mijn vader huizenhoog had staan schreeuwen. En mijn moeder had het laatste woord, als ik dat nodig vond dan moest ik het maar doen. Geen enkele vraag wat er dan aan de hand was. Het deed er blijkbaar niet toe. Daarop besloot ik het huis uit te gaan. Mijn vader gaf me een gitaar om het goed te maken, maar mijn moeder zat te huilen. Ik was een vreselijke egoist, zei ze en ze had het altijd voor mij op genomen als mijn vader dat zei. Dat zei hij heel vaak. Ze was het nooit met hem eens geweest, maar nu was ze het met hem eens. De verhuizing was binnen een week geregeld, mijn ouders kwamen op bezoek en gaven mij de gitaar. Ik was blij dat ik van ze af was. En de gitaar stond in de hoek. Vrienden van mij hadden het met hem te doen, ze vonden hem  erg te beklagen. Voorlopig wilde ik echter niet meer aan hem herinnerd worden.